پی اس: یک جهان سپاس از عکاس خوش آتیه کشور، آقای رضا ساحل بابت به عکس دومی که در اینجا مشاهده می کنید. ایشان هم با این عکس و هم با نمایشگاه عکسی که چندی پیش در لیسه استقلال برگزار شد، ثابت کردند که شکارچی بهترین سوژه ها، مخصوصا در وضعیت کنونی افغانستان می باشند.

آقای Manel Torres سرپرست تيم می گويد در ابتدای شروع اين پروژه به دنبال ترکیبی بوديم تا بتواند لباسی ایجاد کند که قابل شستشو باشد و هيچ نوع حساسيت و صدمه پوستی برای شخص به دنبال نداشته باشد. پس از بررسی های متعدد، مایعی مخلوطی از ذرات فيبر و پليمر را که با اندکی افزودنی و رنگ آميخته شده به دست آورديم.

کافی است که مایع را داخل پيستول رنگ رزی ريخته و بر روی پوست بدن پخش کرد. پس از افشاندن به سطح پوست، ذرات به يکديگر متصل می شوند و لایه ای را بر روی سطح پوست به وجود می آورند. اين لایه همان لباس ويژه ای است که در یک چشم به هم زدن دوخته شده است.

جنس این لباس با توجه به نوع فیبر استفاده شده و نحوه افشاندن آن بر سطح پوست می تواند شبیه پشم، نخ و یا آکريل باشد. اين لباس منعطف و قابل شستشو است و می توان آن را در مجاورت سایر البسه به راحتی نگه داری کرد.

به گفته سازندگان با تدابير بهداشتی بيشتری می توان از اين فن آوری در زمینه بانداژ زخم ها با وضعيت بهتری که درد و ناراحتی کمتری برای بیمار داشته باشد استفاده کرد.

این ترکيب در حال حاضر تنها به عنوان یک طرح اولیه مطرح شده و هنوز در حال طی کردن مراحل آزمایشی خود می باشد. اما می توانید امیدوار باشید طی چند سال پیش رو آن را در اختیار داشته باشید. بعد از این می توانید لباس ها را با طراحی اختصاصی خودتان و در سایز دقیق تولید کنید. من که با يک بلوز نارنجی خوش رنگ موافقم. شما چه طور؟

منبع: نارنجی

لولی لولی باچه مه *** هر دو نوری اقرمه
باچه بخیر کلان شوه *** وکیل پارلمان شوه
با نام و با نشان شوه *** صاحب آب و نان شوه
گر چی بی سواد موشه *** ولی پولشی زیاد موشه
پنج شش دفعه داماد موشه *** قاچاقبر مواد موشه
از طالبا تقلید مونه *** رقیباره تهدید مونه،
بخیر خوده کاندید مونه *** رهبر شی هم تآیید مونه

پی اس: چند دقیقه قبل زمین لرزه ای شهر کابل را به لرزه در آورد. فکر میکنم زمین با این کارش می خواهد به کامیاب های این دوره از انتخابات خوش آمد بگوید و خاطر نشان کند که یک دوره پنج ساله سختی در پیش خواهید داشت.

عجـــــب!!!

میخواستم عنوان کنم که افغانستان امروز همان افغانستان دیروز است! پس از مقدمه چینی ها که بگذریم، برمی گردیم سر موضوع تکنالوژی و افغانستان. فکر نوشتن این مطلب زمانی به ذهنم رسید که متن اشتراک گذاشته شده دوستی را در گوگل ریدرم خواندم که نوشته بود:

«این جغرافیا نیست که جهان سومی بودن را تعیین می کند. آدم ها هستند! اشتباه نکنید! جهان سوم جا نیست، شخص است. جهان سوم منم. جهان سوم شمایی. جهان سوم طرز تفکر ماست… نه آن مرزهایی که داخلش زندگی می کنیم!»

بعد از خواندن این مطلب به فکر فرو رفتم و در شرایط کنونی افغانستان غرق اندیشه شدم. به هیچ عنوان خواهان تبصره این موضوع از نگاه سیاست نیستم و قصدم این است که در یک حساب کتاب کوچک، رابطه تکنالوژی را با افغانستان امروز و شرایط موجود (انتخابات پارلمانی) مقایسه کنم.

انتخابات سال گذشته آمریکا، یکی از دیجیتالی ترین انتخابات تاریخ بود. از هر تکنالوژی در این انتخابات استفاده شد. از بولوتوث انواع عکس و کلیپ های تبلیغاتی گرفته تا راه اندازی شبکه های بزرگ اجتماعی در فیس بوک، فریندفا، مای اسپیس و … . توییت کردن که جای خود دارد. انتخابات نیز در برخی مراکز و تحت بعضی شرایط به صورت آن لاین و از طریق اینترنت برگذار شد. سخنرانی ها و بیانیه ها به صورت آن لاین در اینترنت پخش می شد و یا از طریق ستلایت در هر منطقه ای قابل دسترس بود. اصلا بیائید در نظر بگیریم که در آنجا نیز مثل شهرهای افغانستان ما، کاغذ و پوستر بازی بوده است. آنها امکانات دارند، تکنالوژی را در اختیار دارند و فرهنگش را دارند که شهرشان را پاک نگاه کنند.

اما بیائید به شدت مبارزات انتخاباتی در پایتخت افغانستان نگاهی بی اندازیم. تنها کاندیدی که دیدم کمی تا اندکی از تکنالوژی استفاده کند، آقای بشردوست بوده اند که اقدام به پخش سی دی های تصویری و کاست نمودند (به شرط اینکه ما با وجود این همه تکنالوژی جدید و کارآمد، دستگاه سی دی پلیر را جزء تکنالوژی های آپ دیت قرار دهیم). دیگر دریغ از یک کاندید که دست به اقدام به روزی بزند. هیچ کس را ندیده ام که در فیس بوک یک اجتماع راه اندازی کند. هیچ کاندیدی وبلاگ ندارد. هیچ کلیپ ویدیویی و یا عکسی را ندیده ام که به طرفداری از کاندیدی تهیه و از طریق بلوتوث موبایل پخش شود. توییت کردن که بماند و … .

تنها چیزی که می بیند، عکس و پوستر های چند متره است. حالا کاش مدتش کم بود. الان بیشتر از دو ماه است که کاندیدان محترم اقدام به کثافت کاری در شهر نموده اند. حالا ای کاش شاروالی کابل پرسونل کافی برای پاک نگاه داشتن شهر می داشت. سلاح مبارزات انتخاباتی کاندیدان شهر ما برگزاری سخنرانی های بی هدف در زیر خیمه و یا سالن های کلان است. خدا نکند سخنرانی بزرگتری برگزار کنند، دیگر مردم مجبور اند در زیر آفتاب سوزان به این بیانیه ها گوش کنند. کار دیگری که اینها میکنند، مهمانی های بزرگی است که در آن انواع و اقسام خوردنی ها را پیدا میکنی. جالب اینجاست که اینها با این کارشان برضد خط مشی خودشان حرکت میکنند. مثلا یکبار توسط دوستی به مهمانی آقای احمد شاهپور احمدی کاندید محترم پارلمان دعوت شدم. ایشان شعارشان مبارزه با فقط بود، در صورتی که مهمانی شان در یکی از گران قیمت ترین هوتل های کابل (هوتل کابل دوبی را همه می شناسند چون یکی از دوره های ستاره افغان در این هوتل برگزار شد) بود و در آن انواع و اقسام غذا سرو می شد.

کاندیدان محترم، تخلفات زیادی انجام می دهند. مثلا دروغ گفتن و دامن زدن به تعصبات قومی (بزگترین درد مردم ما) که فراوان است. اما من قصد ندارم در این مطلب وارد مسئله ای غیر از روش های غلط و به تاریخ پیوسته این عزیزان حرف بزنم. بدترین کاری که اینها می کنند پخش انواع و اقسام پوستر، بروشور و کارت در اندازه های مختلف است. از کارتهای جیبی گرفته تا عکس های چندین متره بر سر چهار راهها. 650 نفر کاندید در کابل وجود دارد، اگر هر کاندید به صورت متوسط ده هزار تا کارت، ده هزار بروشور و ده هزار تا پوستر چاپ کرده باشند، در یک حساب سر انگشتی می کند شش میلیون و پانصد هزار تا کارت، شش میلیون و پانصد هزار بروشور و شش میلیون و پانصد هزار تا پوستر و در کل می شود نوزده میلیون و پانصد هزار کارت و بروشور و پوستر. اما من مطمئنم که این عدد دهها برابر این رقم می باشد. آیا به نظر شما یک شهرنشین امروزی دوست دارد که شهرش این تعداد کاغذ و کاغذ بازی را در خود جای دهد؟ من که به هیچ وجه دوست ندارم.

تعداد کاندیدان هم که به صورت فاجعه آمیزی زیاد است. با این روش های انتخاباتی غلطی که اینها در دست گرفته اند، برای شناساندن خودشان و بدست آوردن اعتماد مردم تنها کاری که می توانند بکنند برگذاری سخنرانی و همایش است. در روزهای اول شروع مبارزات انتخاباتی با خودم فکر میکردم که چه خبر است؟ دو ماه برای تبلیغات مدت زیادی است. اما حالا می فهمم که حتی این دوماه هم کم است. با یک محاسبه دو دو تا چهارتا متوجه می شویم که به چیزی حدود چهارماه نیاز داریم تا مردم تمام کاندیدان را بشناسند و انتخاب درستی داشته باشند. به عنوان نمونه، اگر در منطقه ای مثل دشت برچی یا چهارقلعه چهاردهی روزی پنج کاندید به سخنرانی و معرفی خودشان بپردازند در مدت 130 روز مردم می توانند تمام کاندیدان را بشناسند و این در صورتی است که در مدت این 130 روز همه مردم بیکار باشند و هر وقتی که کاندید می خواست سخنرانی کند بتوانند در آن شرکت نمایند. در اینجا هم کمبود تکنالوژی احساس می شود.

خب حالا به نظر شما افغانستان امروز که کاندیدان قوه ی قانون گذاری اش این چنین در حال پایمال کردن قانون هستند و هیچ اصلی را رعایت نمی کنند، با گذشته فرقی کرده است؟؟؟ اینها حتی قادر نیستند روش تازه ای را برای معرفی خود و خط مشی شان پیدا نمایند و به روش های پانزده یا بیست سال پیش کشورهای دیگر بسنده کرده اند. حالا جهان سوم کجاست؟

ابتدا وارد صفحه Google.comشوید.
در قسمت جستجو کلمات Google gravity را تایپ کنید.
بر روی «یا بخت و یا اقبال» (همان I’m feeling lucky ) کلیک کنید.
چندثانیه صبر کنید.

چندیست که دلم باز هوای آن دوران را کرده. چند روز پیش به یکی از کتابفروشی های معتبر کابل رفته بودم تا یک کتاب بخرم. متاسفانه فهرست کتابهای تازه منتشر شده را نداشتم و تفننی وارد کتابفروشی شدم تا اگر کتاب خوبی یافتم، آنرا بخرم و بخوانم. در جریان مشاهده عنوانین کتابها و در قسمت ادبیات و داستان چشمم خورد به آثار ادبی نویسندگان افغانی. واقعا برایم جالب و تعجب آور بود که ما اینهمه نویسنده با اینهمه آثار خلق شده ی زیبا داریم اما متاسفانه به دلیل پائین بودن سطح تبلیغات درباره ادبیات کشورمان در رسانه ها و معرفی نشدن این آثار از طریق رادیو، تلویزیون و دیگر رسانه های جمعی، کسی از وجود چنین کتابهایی آگاه نیست.

همان لحظه دو عنوان کتاب از نویسندگان با آتیه ی افغانی خریدم. کتاب اول «گلنار و آینه» نوشته ی نویسنده معروف و محبوب کشورمان رهنورد زریاب بود. فکر می کنم این نویسنده موفق نیاز به معرفی ندارد و احتمالا بسیاری از شما دوستان آثار ایشان را خوانده اید. کتاب دومی که خریدم و امروز هم از طریق این پست قصد معرفی آنرا دارم «گلیمباف» اثر تقی واحدی نویسنده خوش آتیه و شیرین سخن افغانی بود. باور کنید این کتاب عالی است و با خواندن همان چند سطر اول داستان مشتاق پیگری آن می شوید. کتابی که من خریدم چاپ انتشارات انجمن قلم افغانستان با صحافی بسیار دلنشین بود و من چاپ نخست این کتاب را خریده بودم. امیدوارم که این کتاب به چاپهای دوم وسوم نیز برسد. یک داستان کوتاه زیبا در حدود هشتاد صفحه که با سایز صفحات کوچک B5 (10*7) چاپ شده است. شخصیت اول این داستان یک دختر افغان با تفکر کاملا سنتی می باشد. خوبی داستان این است که با ادبیات کاملا بومی و افغانی تحریر گردیده و با کمی تغییر لهجه در خواندن این داستان درک خواهید کرد که ادبیات دری ما واقعا غنی است و خواندن آثار این چنینی لذت بخش می باشد. جریانات داستان را برایتان تعریف نمی کنم تا خودتان ترغیب به خریدن این کتاب شوید، اما در ادامه چند پاراگراف از کتاب را برایتان آورده ام تا روح اصلی کتاب را به سوی خودتان بکشید، با آن دوست شوید و با ادبیاتی بومی – دری آن آشنا گردید.

******
ننه گفت: «بازم خوده انداختی؟»
چشمم از چت گنبد کنده شد. بی رغبت شیشتم و شانه را گرفتم. ننه گفت:« اینمی راهه دیگه. خوده پشت و پهلو نکو.»
شانه را برای چه گرفته بودم؟ شانه را یله کردم روی گلیم و شورک را گرفتم تیر کردم از میان تارها. قبول داشتم گپ ننه ام را. هزار که می کردم، بخت که نداشتم، نامم بد بود. اگه بابر زنده می ماند، کجا طعنه هر ناکس رقم مرمی د جانم کار میکرد که بگوین سر شوی خوده خورد. هیچ وقت از سر دلم پس نمی رفت. خود به خود میامد روی دلم شیخ ایستاد می شد. ایستاد می شد و دلم را پاره می کرد. گای لب حوض، گای سر گلیم، گای د خانه، گای د حویلی، گای د مهمانی، گای د … . هر جای که زن ها جمع می شدن و قصه شور می خورد، خوده تیار می کردم. عذاب می کشیدم که از دهان کدامش این گپ خطا بخوره، «فلانی سر شوی خوده خورد!»
خدا – خدا می کردم که گپ دختر و بچه شور نخوره. گفته که نمی تانستم. نمی خواستم دیگران بفامن که بیم دارم از میان آمدن این گپ د مجلس. گپ، روی دلم می ماند و سَوز می کرد و سَوز می کرد رقم سرطان، گوشت و پوستم را پاره می کرد. لاکن نمی گفتم این ترسم را پیش هیچ کس. به خودم می گفتم که نباید بی غیرتی کنم و زاری بکنم پیش دیگرا. که اگه می گفتم یک نوع اقرار بود. قبول گناه بود که بد قدم بوده ام و بدقدمی ام، سر بچه جوان مردم را زیر خاک کرده. این بود که خودم را بیخار نشان می دادم. خودم را به راهای دیگه می زدم. گاهی همراه دیگران خنده های مست می کردم، خنده های زورکی. گاهی قیل – قیل گپ می زدم، گاهی … لاکن پس که آرام می شدم، می دیدم که آشوب از روی دلم پس نرفته.
- بازم کش کو.
ننه طرف خود را خوب شیفت کرد به گُله و بعد محکم گرفت که مه هم طرف خود را باز کش کنم. دمکش را محکم کشیدم طرف خود که واخ! هر وقت که هوشم نبوده و یک باره سخت کش کردیم، شانه راستم شیخی زده که آخم را بی اختیار کشیده. نمی فامیدم که از چه پیدا شده بود. لاکن اول بار بعد از نان پخته کردن بود که شیخ زد. از بس که سرخ آمده بودم و عرق سوزش می داد جانم را، خود را خوب شمالک دادم. شمالک دادم تا که پشت شانه راستم شیخ زدن گرفت. قریب یکسال بود که این درد د جانم پیدا شده بود. شیخ که می زد گاهی گپایی از زبانم خطا می خورد که پسان خودم را ملامت می کردم که رقم ننه خود غُدغُدی شده رفتیم. چند دفعه که خود را از نان زدن چپ کرده بودم، ننه در گوشم رسانده بود که آتش تندور پروا نداره، خدا از آتش دوزخ نجات بته آدم را. یک بار که از زبانم بر آمد که ننه تو آتش جهنم را دیدی، پرخاش کرد که خاک د دهانت، نارفته دوزخ دیده موشه!
خی از کجا می فامید آتش دوزخ را که از آتش تندور سرخ تر استه. آتش تندور هم خدا چپ کنه اگه بغلتی، آدمه اَنگِشت می کنه. رقم بیچاره بچه نبی. یک قیله جانش نبود، میان تندور سیاه و انگِشت نشد؟ آدمی اعتبار نداره. البت عمرش همان قدر بوده. کس خبر نداره که چند سال عمر می کنه. یا چقدر از عمرش مانده. اجل که رسید یک چیز بهانه میشه. یکی ناجور می شه، یکی موسوزه، یکی را جن می زنه، یکی د جنگ کشته می شه؛ شهید می شه. رقم بابر که یک مرمی آمد د پشت اش خورد و قد تمام جوانیش قد خاک و خون زیر خاک رفت.
کی موگوفت او رفتنیه. قد کشیده بود شمشاد واری. کی خبر داشت. گاهی دلم جیر می کرد. گاهی خیالاتی د دلم پیدا می شد، لاکن وقتی می دیدم که چقدر جوانای دیگه مثل ازو قد شوروی ها جنگ می کنن، دلم تسلی می شد. البت از کمبختی مه بود. طالع نداشتم که از میان آنقدر جوانای مردم، مرمی آمد پشت بابر را شکاف کرد. چقدر دلم خوش بود که شویم عمل بد نداره. سرخوش و سرمست نیسته. د چه شوقی گلیم بافتم. گلیم قاق و نازک که نه پد داشت و نه پود. شوقی داشتم که مانده گی و ذله گی خوده اصلا و ابدا نمی فامیدم. رقم ازی خاکمانده نبود که نه دل راه داره و نه دست قوت میته … .